Bildim bileli anksiyete ve atipik otizmden muzdaribim. 20 yaşıma kadar otistik olduğumdan haberim olmadı. Zaten hiçbir özel eğitim ya da kaynaştırma raporu almadım. Derslerimde neredeyse hiç sıkıntı çekmedim. Zaten lisede uçak gövde motor bakım mezunuyum. Ama okul zamanımda insan ilişkilerinde çok sıkıntı çektim. Neredeyse hiç arkadaşım olmadı, insanlar hareketlerimle dalga geçtiler (Otizm yürümemi, konuşmamı, diksiyonumu ve vücut duruşumu etkiliyor. Aynı zamanda anksiyeteden kaynaklı panik atak var bende.). Sürekli beni kışkırttıları için kavga ederdim. Hocalarım bile "Artık mezun olsa da kurtulsak" havasına girerdi. Hatta mezun olduktan sonra alanımdan işe girince okuldaki hocalarıma mutluluğumu müjdelemeye gittiğimde 3 değerli hocam hariç hiçbiri benimle ilgilenmedi bile. "Yine mi bu geldi" havasındaydılar resmen. O günden sonra da o okulla da, hocalarla da ilişkimi tamamen kestim.
Neyse ki şuanda her ne kadar alanımın mesleğini yerine getiremesem de bir üniversiteye düz memur olarak atandım. Aynı okuldan mezun olan birçok kişinin hâlâ işsiz olduğunu ya da garsonluk, vasıfsız fabrika işçiliği gibi mesleklerde çalıştığını duydum. Bana yaşattıklarına rağmen birçoğundan daha iyi konumda olduğuma gördükçe kendimle gururlanıyorum (ego olarak algılanmasın.). Şuanda hiçbirine karşı bir kinim yok ama bence hepsinden alabileceğim en iyi intikamı bu şekilde aldığımı düşünüyorum.
Başlığı görünce içimi dökmek istedim. Rahatsızlık verdiysem ya da boş yaptıysam kusuruma bakmayın. Hepimiz aynı geminin yolcusuyuz. Umarım yazdıklarımla benzer sorunları yaşayan bazılarını umut olmuşumdur. Sırf rahatsızlığınız için sizinle dalga geçen ya da sizi küçümseyen kimseye önemsemeyin. Onlar sadece kendi aşağılık komplekslerini sizin rahatsızlığınızla aşağılayarak bastırmaya çalışıyorlar.