Merdiven altı edilmiş ölümlerden sesleniyorum sana.
Vazgeçmenin ebedi mutluluğuna mahkum edilmiş köleler misali,
yanan avuçlarımı uzattım önüne..
Ne olur, bakama gözlerime, bir şeyler söyle!
Ben asılmışken koca bir hayatın en ürkek iplerine, sektesiz sürgünlere salıverdim vadesi dolmamış sözlerimi.
Sana çıkarken çıkmaz sokakların sonu, adını aşk mı koydun sırtımdaki hançerlerin.
Ne zoru benimle kelimelerin ki en çok onlar can yakar oldu satırlarda…
Suçüstü yakalıyorum düşüncelerimi. Kovalıyorum aklımdan tüm senli düşünceleri.
Geriye hiçbir şey kalmıyor. Ve yine ellerim kanıyor..
Ayaküstü ölümler montajlı yorum hayallere. Damıtılmış hayattan içi boşaltılmış hayaller kalıyor geriye..
[URL="http://img2.blogcu.com/thumbs/e/z/r/ezrakyarencan/inside_the_mirror_i_by_sianxian.jpg"]
[/URL]Şarjörü boşaltılmış silahlar dayıyorsun başıma.
Oysa bilmiyorsun, aldığım nefesten başka hiçbir şey kalmadı elimde.
Söylemekten korktuğum tek şeydi: “Kaybedeceğim hiçbir şeyim yok..” ve son söylediğim oldu bu son cümle.
Senden geriye kalanları sayıyorum şimdilerde;
Sensizlik, sessizlik, yalnızlık…
Ezrak...