Güncel İçerik

Merhabalar

Engelli haklarına dair tüm içerikten üye olmaksızın yararlanabilirsiniz.

Soru sormak veya üyelere özel forumlarlardan ve özelliklerden yararlanabilmek içinse sitemize üye olmalısınız.

Teksan İnovatif Medikal: Engelliler, Engelli Çocuklar, Hasta ve Yaşlılar için emsalsiz ürünler

Engelli olmasaydınız ne yapmak ya da ne olmak isterdiniz?

BEN FUTBOLCU FORMULA 1 PİLOTU YAHUT, SAVAŞ UCAĞI PİLOTU olmak isterdim
 
Rastî ters anlamış olabilirim kusura bakmayın öncelikle ama para konusunda hemfikiriz. Biraz araştırdım çünkü bu motosiklet işini, Amerika'da adam tekerlekli sandalyeyle kullanılabilecek motosiklet yapmış örneğin :) hani para ve güç varsa ki ne yazık ki günümüz şartlarında para gücü beraberinde getiriyor yapılamayacak şey yok imiş :) şu an maddi imkanım geniş olsa hiç düşünmem yaptırırım. Hani engelli scooter lar değil bahsettiğim,bir çok arkadaş öyle düşünebilir diye açıklama yapayım dedim,ben bildiğiniz hız da yapılabilen motosikletlerden bahsediyorum :) belki gerekli koşullar sağlansa yamaç paraşütü de yapabilirim :D ve yine aynı noktaya geliyoruz o koşullar için güç=para lazım :)

rjV6bQ.jpeg


rjVfQt.jpeg


Bahsettiğim motor da bu oluyor :) tam bir vay beee benim için :D
 
Son düzenleme:
denizkızı Valla hız için sağlam bir araba olsun isterim. Motorla falan risk almak istemem, o hızda en küçük bir aksilik insanın hayatına mal olabilir. Ama Mercedes otomobilin içindeki adamın yaşama ve hatta sakatlanmama ihtimali çok yüksek. Motorsiklet bildiğin dışarıdasın yani direkt vücudun darbe yiyecek. Hoş bende ne motor alacak para var ne de Mercedes alacak para var. Bir zamanlar arabam vardı, 200 km hız yaptım. Bekardım, sonuçlarına katlanırım dedim. Hız yaptım bir şey olmadı ama sonra ya olsaydı diye düşündüm. Yatağa bağlı kalsaydım değer miydi diye düşündüm. Değmezdi. Arabanın taksitlerini düşündüm, valla eşeğin tekiyim dedim. Allah'tan bir şey olmadı dedim. Dedim dedim ama yine de hız yaptım. Velhasıl Allah'tan arabam yok artık.

Sizde de bu deliliğin daha fazlası var bence. Korkmamak iyi bir şey değil, insan dediğin korkmalı.
 
Rastî deli olduğumu söylerler hocam ama sandığınız kadar değilim :D aslında motor bana daha heyecan verici geliyor sanırım nedenlerden birisi bu ama en önemli neden otomobillere hiç düşkünlüğüm olmadı çoook eskiden beri. Hani dört tekerlekli hiç bir araca binmeyi sevmedim,otomobil,otobüs,kamyon,tır ve bunu da araba tutması denilen şeyi hep yaşıyor olmama bağlıyorum. Hani arabaya biner etrafı seyrede seyrede gezerler ya veya otobüste giderken kitap okurlar,telefonla oynarlar falan bunlar benim için hiç mümkün olan şeyler olmadı :) ne zaman arabaya binsem mide bulantısı baş dönmesi hatta baş dönmesinden öte beynim dönüyor sanki :) gideceğim yere hep ya yürüyerek yada en sevdiklerimden olan bisikletle gitmeyi tercih ederdim. Sonra engelli oldum ve araç tutması olayı beş kat falan arttı. Araca bindiğim an direkt uzanmam gerekiyordu ki buna rağmen bile midem isyan çıkartıp ne var ne yok dışarı atıyordu. Bu yüzden arabaya binmek bana hep kabus oldu. Gideceğim yere bıraksalar ve tabii ki aküm yetse sandalyemle gitmeyi tercih eder oldum. Bisiklete binmek en çok özlediğim şeylerden biri misal ama artık uzak mesafelere de efil efil,temiz hava soluyarak gidebilmek için motor favorim oldu. Hız sevdasından çok böyle o havayı,rüzgarı hissetmek sanırım biraz da cazip gelen. Yoksa hız tutkusu değil benimkisi :) uzun mesafelere,kendi başıma ve sadece benzin desteği alarak (iki saat aküyü şarj edecem de bekleyecem de) derdi olmadan gidip gezip görebilmek.
 
denizkızı Hız tutkusu yoksa haklısınız en güzel seyahat motorsikletle olur. Bisiklet daha çok spor amaçlı güzel olur ama seyahatin tadını çıkarmak isteyen için galiba motorsiklet güzel olur. Şöyle mayıs ayında yeşillikler tazeyken, havalar ne sıcak ne de soğuk iken, yanında da bir kafadendi veya partner olacak motora atlayıp komşu bir ülkeye kadar gidip gezmek lazım. Ama vallahi sorun engel değil, para :) Para olsa siz de yaparsınız inanın. Tabi oto yollarda insan ister istemez hız da yapar yani yapacak bir şey yok:)
 
Yurtdışına gitmek, birçok arkadaşım olması, çevreme birşeyler verebilerek yaşamak, evlenmek
 
Engelli Olmasaydım ASKERİ SAVAŞ PİLOTU olmak isterdimn. ÖZELİKLE TFX ya da F35 gibi bir uçağı uçurmak,Ya da Dünya Turu yapan bir YOLCU GEMİSİ nin kaptanı olmak isterdim.
 
Akademisyen olmak isterdim. Olamasam bile yine de kariyer yapmak isterdim. Egitim almak, enstruman calmayi ogrenmek, matematigimin cok iyi olmasini isterdim (matematikle alakali bir bolum okumasam bile) evlenmek isterdim. Yabanci dil ogrenmek isterdim. İngilizce (sevdigim icin degil, turistlerle konusmak icin) Latince (hosuma gittigi icin) ve Farsca (sevdigim icin)
 
çirkin

Psikoz. Depresyon. Kendine inanmama. Başarabileceğine inanmama. Çabuk vazgeçme. Sıkılganlık. Unutkanlık. Dikkat eksikliği. Tembellik. İnsan ilişkilerinde kötü olmak.

:)
 
Yuyu

Hmmm anladım
Demek ki bir önceki yapmak istediklerini yapman için kendini aşman gerekiyor
 
İmkansiz bir durum anlayacagin. :)
 
Gezmeyi seyahat etmeyi, yeni ülkeler kültürler görmeyi severim o sebeptendir pilot olmayı isterdim. Pilotluk yattı, dedim ki kendimce havadan dolaşamadık en azından karadan dolaşalım :) Uluslararası tır şoförlüğü yapayım o şekilde gezeyim. Sanırsam o da hayal olacak. lol
 
Sonuçta engelliyiz.
Aşağı baksan engeli..
Yukarı baksan engelli..
Ne hayali..
Olmayan ya da olmayacak bir şeyin hayali ne kadar olur sizce..
Saygılar..
 
bir yat alıp gidebildiğim yerlere kadar dünya turuna çıkmak isterdim
şuanda istanbul ankara izmir buraları gezebiliyorum tabiki günü birlik
gidip geliyorum oda biz engellilere ücretsiz diye ama maalesef aldığımız 2811 lira maaşla
gidip bir kaç gün bile kalamıyoruz en kötü oteller bile 200 lira 300 yüz lira
aslında bize engel olan tek şey maddiyatımızın kötü olması bıktım keşke siktrolup
gitsek be
 
Eğer engelli olmasaydım çok fazla çapkınlık yapardım. Ne iş yapardım onu bilemiyorum ama çok sayıda seçeneğe sahip olurdum. Bu günkü gibi kaygılarım olmazdı. Hayattan korkmazdım. Gelsin hayat bildiği gibi gelsin derdim.
 
Ben mühendislik okuyorum. Okulun ilk yılı dönem birincisiydim. Sonra psikotik sorunlar başladı. Birinci olan ben şu an 9ncu senemdeyim. Zihinsel olarak çok geriledim. Hep akademik görevli olmak isterdim. Ama üniversitede hocalardan, bölüm sekreterine hastalığımı bilmeyen kalmadı. Şimdi ise okulumun bitmesine 1 sene kaldı. Umarım bitiririm.
 
Sadece engelli olmamak isterdim, eğer böyle olmasam Mit te çalışmak isterdim ya da felsefe + psikoloji alanında akademisyen olmak. Başvurmuştum Mite hatta ama almadılar. Akademisyenlikle ilgili umutlarımıysa hala yitirmiş değilim...
 
Ben üniversite 1nci sınıftayken bölüm birincisiydim. Sonra atak geçirdim. Şu an 9ncu senem. Hastalanmasaydım çok farklı olacaktı her şey.
 
@anonim9595, halüsinasyonlar ve gerçeklikten kopuş oldu. evden hiç çıkmadım. iyice içine kapanık birisi olmuştum
 
Üst Alt