Güncel İçerik

Merhabalar

Engelli haklarına dair tüm içerikten üye olmaksızın yararlanabilirsiniz.

Soru sormak veya üyelere özel forumlarlardan ve özelliklerden yararlanabilmek içinse sitemize üye olmalısınız.

Teksan İnovatif Medikal: Engelliler, Engelli Çocuklar, Hasta ve Yaşlılar için emsalsiz ürünler

Herkesten her şeyden nefret etmek?

Üyelik
29 Ocak 2018
Konular
15
Mesajlar
417
Reaksiyonlar
91
Size de oluyor mu çevremde eş dost kimse kalmadı herkese karşı on derece uzak veya onlar bana uzaklar. Sanki çevremde nefret bana oynuyor benim hakkımı yiyor ve arkamdan iş çeviriyor eş dost kimsa kalmadı kimseyle anlaşamıyorum kimseyle konuşmuyorum bıktım 1 kez intiharı denedim acillik oldum. Bir dostum bile yok ki gelip çalsın kapımı, en başta tanrı veya Allah ondan nefret ediyorum.
 
Napıcan nefret edip, kendine yazık. :) Bu kadar negatif enerji biriktirme içinde. Ben de komşularla falan konuşmuyorum, saçma sapan insanlar bana göre ama ne diye nefret besleyeyim ki? Umrumda bile değiller. Yakın zamanda beni çekiştirdiklerini duydum. Hastalık belirtisi değil bu arada, bir sebebi var diyebiliriz. Ama sonradan umursamamaya başladım. Kendime dedim ki iki kitap okumayan, sorgulamayan, cahil insanlar. Bendeki bilgi birikimi ve bakış açısı bunlarda var mı? Yok. Eğitim var mı? Yok. Ne diye umursayayım dedim. Onlar benim suratıma bakmıyorsa ben çok mu meraklıyım öyle kişilere. :)

Haa, Allah ya da Tanrı, bu olaylarda suçlanacak en son kişi bana kalırsa. :D Kendisi bizzat diyor, insana/insan gücüne güvenen lanetlidir diye.
 
Başhekimliğe yolum düşünce eski staj yerime (idari bir birim) ziyarete gittim. Eskiden olsa "onlar beni sevmiyor zaten" der, işimi halleder geçerdim. Samimiyetle karşıladı oradaki abla, muhabbet ettik. Dediğim gibi eskiden olsa asla yapmam. Değişim sebebini açıklamaya gerek var mı :) Tanrı
 
bende oyleyim ayni, icimde insanlara karsi asiri nefret ve ofke var..
 
@Operadaki Hayalet,
Hiç arkadaşım yok şu an.İnsanların çoğu da beni pek sevmez genelde ama yine de insanlardan nefret etmiyorum.Eskiden çok humanist birisiydim ve her insanın sevilecek bir tarafını görür,herkese değer verirdim.Bazı insanların içinde ne korkunç canavarlar saklı olabileceğini anlayıp,kabul edemiyordum.Hem de bana çok kötü davranan insanlar olduğu halde,uzunca bir süre insanları sevmeye devam ettim.
Şimdi ne oldu dersen.Gördüğüm onca kötülükten sonra hala insanları sevecek kadar tuhaf birisiyim ve hala hiçkimseden nefret etmiyorum ama içime çok derin bir korku yerleşti.Bir arkadaşım ya da eşim olsun istemiyorum.Ailem ve bu forumdaki benim gibi engelli insanlar dışında kimseyle muhatap olmak istemiyorum.
Acaba senin içinde de benimki gibi derin bir korku olabilir mi diye düşündüm.Çünkü bence tüm negatif duyguların temelinde korku vardır.İnsanların seni üzüp,canını yakmasından korkuyor olabilir misin?
 
Ben nefret etmiyorum benim de dostum yok olmamam çünkü ülkede her şahıs potansiyel suç adayı ve ceza da eheuhe
 
İnsanlardan nefret etmiyorum ama beklentim de yok. Çünkü bir şeyin olmasını çok isteyip de gerçekleşmeyince hayal kırıklığı yaşanıyor. Ben bu kişiye neden değer verdim ki ? diye kişisel sorgulamalara giriyorum. Bana özel değil tabi ki pek çok kimsede olan bir durum.
 
Son düzenleme:
Nefret konusunda bilim insanları arasında çeşitli teoriler var.Ben insanlarda gözlemlediğim kadarıyla nefretin kaynağının korku olduğunu düşünüyorum.
İnsanlar kıskandıkları kişilerden nefret ederler mesela.Kıskanmanın temelinde bizden üstün olduğunu düşündüğümüz kişinin sevilmesine,sayılmasına karşı duyduğumuz öfke vardır.Bu öfkenin özünde ise bizim sevilmeme ve sayılmama korkumuz vardır.
Bize zarar veren insanlardan nefret ederiz.Çünkü zarar gördüğümüz insanlar canımızı acıtmıştır.Bu insanlardan nefret ederiz.Çünkü tekrar canımızın acıtmalarından korkarız.
Bizden farklı olan insanlardan nefret ederiz.Çünkü farklılık demek bizim için bilinmezliktir ve çoğu insan bilinmezlikten korkar.
Kötü olduğunu düşündüğümüz insanlardan nefret ederiz.Çünkü kötü insanlar,insanları üzer,canını yakar.Bizler burada yine zarar göreceğimizi düşünüp korktuğumuz için kötü bellediğimiz insanlardan nefret ederiz.
Nefretin temelinde korku vardır ama çoğu insan bunun farkında değildir.Bu yüzden de içindeki nefretle başedemez ve nefreti yenemez.
 
İnsanlar çok iyi varlıklar olsaydı bu kadar din ve Allah ısrarla iyiliği emretmezdi. İyi olursun çekemezler kötü olursun dışlarlar. Kimseye güvenmemek en iyisi kendi halinizde yaşayın engelli olmadan kimse sizi anlamayacak. Şeytanda Allah a isyan ettirmeye çalışıyor. Zaten birgün öleceğiz intiharı eleyin. Kimse kendini temize de çıkarmasın bin bir türlü günah içinde yaşıyoruz. Hakketmesek Allah bize bunları yaşatmazdı.kimine lütuf kimine imtihan kimine ceza.Bize düşen samimi bir tövbe Allaha sığınmak o dilerse hastalıkta biter. Bir şizofren ilaç kullanmazsa bile bazısı ömür boyu atak geçirmiyor. Bu değişken birşey. İlacınızıda kullanın insanlara çok takılmayın iyi düşünün güzel düşünün her şey güzel olsun inşallah
 
İnsanları sevememe olayı acaba bizimde biraz kötü düşünceli olmamızdan, insanları hatalarıyla kusurlarıyla kabullenememizden mi kaynaklanıyor sanki biz dört dörtlüğüz. Haa ! tabii sen kendini fazla iyi fazla dürüst görüyorsan eğer kibirli ,ukala ,yalancı v.s. insanlar gözüne daha çok batar o zaman ne yapmalı öyle insanlara öyle davranmalı yalan mı söylüyor sende ona söyle kibirli mi sende büyüklen.
Bu hayatta fazla iyi dürüst temiz olmaya öyle kalmaya çalışmaya gerek yok neticede sende onların yaptığını onlara yap ki üzüntü duyma
 
@sokr@t, Abi iş görüşmesine gittim.Adamın pisliğinden dişimde tartar oluştu.Adam hiv olsa onu yayacak.Daha yeni temizlettim de geçti.Lağım çukuru gibi bazı yerler.Ney ilen sosyalleşilebilir.
 
@NewDay, adamın pisliğinden senin dişinde tattar nasıl oluştu onu çözemedim ?:unsure:
 
@sokr@t, Tükürerek konuştuğundan bulaştı.En azından hepatit kapmadım.Bu da bir şeydir...Çeşit çok fazla var.Belasını aramak sözünün vücut bulmuş hali.Eskiden yeni nesil birden zengin olmak istiyor sözünü anlamıyordum.Şu an idrak ettim.Her köşe de bir tanesi var.Anasından babasından daha çok muhattap oluyorum.
 
@sokr@t, İş veren marketin sahibi diğerleri hep denk geldiklerim.Şu sıralar sakin durduğumdan bu benliğimle çözmek istiyorum ama doktor darp raporu vermiyor polise gidiyorum takıntılı aynı kişiler olması lazım dava açmak için diyor.Ben o adamı bulamam bir saat geçmiş...Sana vasi atandı mı diyor.Kamera olan avm veya metro da kamera kaydı istiyorum kişisel veriler kanunu var savcılık kararı olmadan kamera kaydını veremem diyor.Dava açıyorum polis telefon açıyor savcı davasını çeksin diyor diye iletiyor.Böyle yazalım buraya diyor yoksa seni gelir alırım.
Birini sakatlasam sorun çözülecekte daha kötü bir duruma gireceğim bakalım nereye kadar sürecek bu durum.Normal yaşanmaz abi bu ülkede.
 
Öfke ,nefret gibi duygular yoğun olarak hastalığımızdan kaynaklanabiliyor ve ister istemez bizi kötü, sevilmeyen, istenmeyen bir insana dönüştürebiliyor maalesef nasıl mı ?Genelde kimseyi kırmam ya da kırmaya çalışmam ama kafaya takılıyor cevabını tam vermezsem de!
Ne kötüler var mesela politik davranıyor insan ilişkilerinde sevmese de karşısındaki sever gibi gözüküyor karşısındakine hoş davranıyor.
Sevilmemesi uzak durulması gereken tipler bu şekilde kendini sevdirebiliyor biz ise bunu yapamadığımız için istenmeyen kişi oluyoruz .
 
Bahsetiğin şey hastalığımızla ilgili özelikle Bipolar hastaları 1. Derece aile yakınlarından nefret ederler
 
İnsanın ailesine bile muhtaç olması çok zor.Allah kimseye muhtaç etmesin.İnsanların çoğu muhtaç insanlardan hoşlanmıyor.Benden birşey ister gözüyle bakıyor.Bir kısım kötü insanlar da muhtaç duruma düşen kişiden faydalanmaya kalkışıyor.
 
@sucre_, neden 1.derece aile yakınlarından nefret ederler? Nefret ettikleri başka kişilerde yok mu ?
 
@sokr@t, genelde çevresindeki herkesten nefret ederler ama aile bireylerinden daha çok nefret ederler. Nedenini ben de bilmiyorum aynı durum bende de var. Çalıştığım yer de 800 kişi var ama bir tane arkadaşım yok. Ailemden de kopuğum nerdeyse hiç görüşmüyorum ara sıra annemle görüşüyorum o kadar. Vasi atanması lazım ama vasi olacak kişi bulamıyorum ne yapçam bilmiyorum. İşte öyle
 
@sucre_, öfke ve nefret gibi duyguları takıntılı bir şekilde yaşıyorum mesela birine kızarsın ama zamanla unutursun bile olanı biteni.
Benim unutmam zor oluyor takıntı yaptığım için ya cevabı ya da haddini neyse bildirmem lazım ya da başka bir konuyu takıp unutmam.
Neyse şu sıralar daha iyiyim bende pek kimseyle görüşmüyorum arkadaşlık diye bir şey zaten yok sıkıntı bizde değil aslında rol hepsi !
Vasilik konusuna gelince o da zor kime güveneceksin ya da kimden isteyeceksin annen baban oluyordur herhalde anlamam o konudan.
 
@sokr@t, bilmiyorum annem çok uzak yerde zaten olmaz. mahkemeden re'sen birini talep etcem sanırım.
 
@sucre_, re'sen mi o nasıl oluyor akraba falan mı atıyor mahkeme ?
 
Falanca kişinin filanca konuşması aklıma gelince öfkem artıyor aradan birkaç saat geçiyor aynı kişinin aynı konuşması aklıma gelince öfke duymuyorum gayet normal geliyor kişi aynı konuşma aynı arada gün farkı bile yok sadece saat farkı var ama duygular tamamen zıt !:oops:
Bu nasıl oluyor ?Gün içinde bile bu tip yoğun duygu değişimleri yaşayan var mı ?Bu durumda konuşulanı neye göre değerlendireceğiz ?
 
Üst Alt