Kekemelik yüzünden hiçbir şey yapamamak!?

Ne istediğim mesleği yapabiliyorum, ne beğendiğim kızla konuşabiliyorum, ne derdimi anlatabiliyorum. Mental olarak çok yoruldum. Bütün hayatım yanlız geçti. 34 yaşına geldim. Daha bi kızın elini tutmuş değilim. Ne çocukluğumu yaşayabildim ne gençliğimi. Napacam ben böyle. Psikolojim bozuldu. Kime anlatsam kekemeliğin tedavisi var deyip geçiyor. Lanet olası geçmiyor işte. Yapıştı kaldı üzerime. Ne yapayım kendimi bi yerden mi atayım kafama mı sıkayım yoruldum artık ya

Bu aralar gözüme çarpan insanlar sıkılmış durumda.Ben de sıkıldım doğrusu.Belli durumlar var.O durumlardan kendimi kurtaramıyorum.Belli şeyleri bende yapamıyorum.Evlilik meraklısı değilim ama ondan da bıktırdılar.Görücü usulü birini bul diyeceğim de sorun zaten tanımadığın kadının aile de ne işi var??

Geçmiş olsun Allah sabır versin kardeşim. Biliyorum söylemesi kolay ama Allah dermansız dert vermesin, eminim senden daha fena durumda bir çok hastalıkla, başka insanların bakımına muhtaç yatalak insanlar vardır. Evlilik nasip işidir, kekeme olmasan da nasipde yoksa olmaz. Belki de evlenmemen daha hayırlıdır onu da bilemezsin. Hamdolsun her halimize

@Selimc,
ben de kekeliyorum ve seni gerçekten çok iyi anlıyorum çünkü bu duyguyu yaşayan bilir insan bazen kendi kafasında o kadar büyütüyor ki sanki hayatının önünde dev gibi bir duvar var sanıyor

ama ben kendi hayatımdan şunu net gördüm kekemelik hayatı bitiren bir şey değil insanın kendini geri çekmesi asıl engel oluyor

ben 21 yaşındayım ve ben de konuşurken ufak tefek takılmalar yaşayabiliyorum özellikle heyecanlandığım anlarda ya da ilk cümleye girerken bazen küçük tutulmalar oluyor ama buna rağmen kendimi hiçbir zaman insanlardan uzak tutmadım

kızlarla konuşuyorum hem yazışıyorum hem sesli konuşuyorum hem de görüntülü konuşuyorum ve kendime sınır koymuyorum hatta bazen aynı anda 3 5 kişiyle sohbet ettiğim oluyor

bugün görüntülü konuştuğum bir kız bana sen çok kekelemiyorsun dedi bu cümle bana şunu gösterdi biz bunu kendi içimizde dışarıdan göründüğünden çok daha fazla büyütüyoruz

çünkü insanlar bizim takıldığımız birkaç saniyeye değil nasıl konuştuğumuza verdiğimiz enerjiye rahatlığımıza samimiyetimize ve özgüvenimize bakıyor

ben de zamanında acaba konuşursam kötü olur mu rezil olur muyum diye düşündüğüm çok oldu ama üstüne gittikçe işin aslında o kadar korkulacak bir şey olmadığını gördüm

sen kendini eve kapatıp hayattan uzaklaşırsan kekemelik gözünde daha da büyür ama insanlarla konuşmaya devam ettikçe özellikle sesli ve görüntülü konuştukça beyin buna alışıyor ve daha rahat akmaya başlıyor

o yüzden sevdiğin kızla konuşamıyorum iş yapamıyorum hayatım bitti gibi düşüncelere sakın teslim olma çünkü bunlar gerçeğin kendisi değil sadece moral bozukluğunun sana oynadığı oyunlar

bak ben de kekeliyorum ama buna rağmen konuşuyorum tanışıyorum sohbet ediyorum ve hiçbir şeyin beni durdurmasına izin vermiyorum

önemli olan kusursuz konuşmak değil cesaret edip konuşmaya devam etmek çünkü özgüven olduğu zaman ufak takılmalar kimsenin umrunda olmuyor

kekemelik bir engel değil sadece aşılması gereken küçük bir detay asıl güç senin onu kafanda ne kadar büyüttüğünle alakalı

yani kendini asla eksik görme kardeşim rahat ol konuşmaktan kaçma üstüne git zamanla sen bile ne kadar geliştiğine şaşırırsın