Atipik otizm ve anksiyeteden muzdaribim. Günlük hayatta sürekli kendi kendime konuşuyorum. Ama var olmayan bir varlıkla ya da sesle değil, direkt kendi kendime konuşuyorum. Sanki derdimi dinleyen birisi varmış gibi duvara konuşuyorum. Ben bunu yalnızlığa bağlıyorum. Çünkü sosyal canlılar olduğumuz için birileriyle konuşup dertleşmemiz, sohbet etmemiz gerekiyor. Ama rahatsızlığımdan dolayı çevremde sohbet edebileceğim ve derdimi anlatabileceğim neredeyse kimse olmadığı için içimdeki yükü günlük yazmaya benzer şekilde kendi kendime konuşarak boşaltıyorum.
Tabii bu benim kendi düşüncem. Sizce bu davranışım normal midir? Ya da ayrı bir tedavi alınması gereken bir şey midir?
Tabii bu benim kendi düşüncem. Sizce bu davranışım normal midir? Ya da ayrı bir tedavi alınması gereken bir şey midir?
