Pişmanlıklar ve keşkeler hastalıktan mı?

@sokr@t,
Doğru diyorsun herkesin hayat tecrübeleri farklıdır.
Kötüler kötüyüm ve bununla övünüyorum demiyor çoğunlukla ama yaptığı kötülüğü,hinliği zeki olmak sanıyor ve insanın iyi niyetini de aptallık olarak adlandırıyor.
Akran şiddeti diye birşey duydun mu hiç diycem ama duymuşsundur zaten.Çoğunlukla okullarda olur,biliyorsundur.
İşte o akran şiddetini uygulayan çocuklar,çoğunlukla zengin ve toplumda saygın kabul edilen,iyi aile çocuklarıdır.O çocuklar fakir ve parçalanmış aile sahibi olan çocuklara şiddet uygularlar ve bu yaptıklarıyla kendi aralarında gülüşüp eğlenirler.
Onlara sorsan yaptıkları gayet normaldir ve hatta yaptıklarıyla övünürler.Kötülük olduğunu bile bile övünürler.
Ben de bu tip insanlarla çok karşılaştım ve onları gördükçe iyi ve dürüst bir insan olduğum için övündüm ben de.
Ama durduk yere ne kimseye sen kötüsün dedim ne de ben iyiyim dedim.
Senin de farklı tecrübelerin olmuş.Sen de haklısın.

İnsanlar kötüdür, ahlaksızdır, acımasızdır. Dünya kötü bir yer. Güvenlikli değil diyorum bazen. Sonra kendime bakıyorum, dünyayı ve insanları bir kenara bırakıyorum, öyledir veya değildir ama ben kendimi tanıyorum malesef öyleyim yani kötüyüm, ahlaksızım, acımasızım ve ne yapacağım belli değil. İyi bir insan olmak istiyorum çabaladıkça kötü yanlarımı daha fazla görüyorum ,moralim bozuluyor. Daha fazla görmem demek daha fazla artması demek kötü yanlarımın, yani daha önce görmediklerim şimdi görmeye başladım anlamına gelmiyor.

Bazı pişmanlıklar vardır ki ömür boyu geçmez. İnsanı vicdan azabına sokar. Her sabah gözünü açınca dayanılmaz bir huzursuzluk hissiyle uyanırsın

Bu yazdıklarıma sebep olan bir olay yaşadım. Detaya girmek istemediğim için kelimeler havada kalıyor. Ama hissettiklerim böyle...

Neden sürekli fikrim değişiyor bir gün önce kızdığım kişiye karşı ertesi gün vicdan azabı çekiyorum yaptığım öyle büyük bir kötülükte
yok o kişiye belki de haklı olarak söylediğim bir laf bir söz ama sonrada aklıma geliyor ve vicdanım sızlıyor ama demeden de olmuyor.
O kişi söylediğim lafı sözü unutmuştur bile belki ya da o anda bile umursamamıştır ben üzüldüğümle kalıyorumdur belki bilmiyorum.

@sokr@t, insanlar söylenen sözleri unutur ama,o sözlerin hissettirdiği hisleri unutmaz.tecrübe burada önemli,bin kere düşünüp bir kere konuşmak lazım. O yüzden öfkelendiğinde dur bir nefes al düşün. Ya da oradan uzaklaş.pişmanlıklar genelde öfkeden doğar.

@idosente, seni anladım ama benim durum biraz farklı neden dersen öfkeyle ya da yanlış bir söz söylemedim hatta beni birkaç kez arayan bu akrabama söylemem gerekeni hep sustum kırmamak için ama benim içime dert oldu söylemek zorundaydım hangi sebepten görüşmek istemediğimi soğudum da yıllardır görmedim zaten ama işte söylesen bir dert söylemesen bir dert karışıktı duygularım ona .
Eskiden sıkı fıkıydı akrabaların evine gidilir hatta kalınırdı da o yüzden iyiliğini de gördüm evinde de kaldım zamanında ama yanlışını da .
Neyse ayrıntı vermeyeyim burada da hem kızgınlık, soğukluk hem merhamet, minnet duyunca insan iki arada bir derede kalabiliyormuş.

@sokr@t, hayat böyle özellikle işin içine menfaat girerse işler değişiyor.akrabalarla ticaret ve ortaklık gibi işlerede girmemek gerekiyor. Bir yanlışını görsen söyleyemiyorsun.