Psikozla tanışmam lise yıllarında başladı. Zorbalık, dışlanma ve yoğun stresin ardından gerçeklikten uzaklaşmaya başladım. Sanrılarım oluştu, sesler duymaya başladım. O yaşta bu belirtileri anlamak, kabul etmek ve başa çıkmak gerçekten zordu. Hayat sanki yavaşça elimden kayıp gidiyordu.
Ama zamanla yardım almaya başladım. Tedaviye başladım ve destek gördüm. Kolay olmadı. Sanrılarla yaşamak, insanların seni anlamadığını hissetmek, bazen yalnız kalmak çok zorlayıcıydı. Yine de içimde bir umut hep vardı.
İlaçlarımı düzenli kullandım, psikiyatristimle iletişimde kaldım ve küçük adımlarla ilerledim. Sanrılarım zamanla kayboldu. Bugün hâlâ sessiz ortamlarda çınlama veya belirsiz sesler duyuyorum, ama bu sesler artık beni korkutmuyor. Onları tanıyorum ve hayatıma devam edebiliyorum.
Bu yıl, 5 yıllık bir üniversite eğitimini çok başarılı bir şekilde tamamlıyorum. Sosyal iletişimim güçlü, tanıdığım herkesle rahatça konuşabiliyorum. Hayatla tekrar bağ kurdum. Psikoz tanısı almış biri olarak, bugün remisyon sürecindeyim ve üretken, umut dolu bir yaşam sürdürüyorum.
Bu yazıyı okuyan herkes bilsin isterim: iyileşme mümkün. Belki hemen değil, belki zor olacak. Ama imkânsız değil. Kendine bir şans ver, yardım almaktan çekinme, sabret ve yavaş da olsa yürümeye devam et. Zamanla karanlık dağılır. Gerçekten geçiyor.
Ama zamanla yardım almaya başladım. Tedaviye başladım ve destek gördüm. Kolay olmadı. Sanrılarla yaşamak, insanların seni anlamadığını hissetmek, bazen yalnız kalmak çok zorlayıcıydı. Yine de içimde bir umut hep vardı.
İlaçlarımı düzenli kullandım, psikiyatristimle iletişimde kaldım ve küçük adımlarla ilerledim. Sanrılarım zamanla kayboldu. Bugün hâlâ sessiz ortamlarda çınlama veya belirsiz sesler duyuyorum, ama bu sesler artık beni korkutmuyor. Onları tanıyorum ve hayatıma devam edebiliyorum.
Bu yıl, 5 yıllık bir üniversite eğitimini çok başarılı bir şekilde tamamlıyorum. Sosyal iletişimim güçlü, tanıdığım herkesle rahatça konuşabiliyorum. Hayatla tekrar bağ kurdum. Psikoz tanısı almış biri olarak, bugün remisyon sürecindeyim ve üretken, umut dolu bir yaşam sürdürüyorum.
Bu yazıyı okuyan herkes bilsin isterim: iyileşme mümkün. Belki hemen değil, belki zor olacak. Ama imkânsız değil. Kendine bir şans ver, yardım almaktan çekinme, sabret ve yavaş da olsa yürümeye devam et. Zamanla karanlık dağılır. Gerçekten geçiyor.
