Psikozum ve yalnız kalmaya dayanamıyorum!?

Bu başlığı açtığım zamandan bu yana dayanma gücüm artmaya başladı. Sanırım , 40'lı yaşlara girmenin verdiği olgunluğun da etkisi var. İnşallah kendime uygun bir eş adayı bulabilirim. Hayat o zaman daha güzel olacak... Diğer psikoz arkadaşlar ; sizlerdeki durum & gidişat nedir ?

Herkes dışarıda eğlenirken çiftler arkadaşlıklar kahkaha sohbet ben neden çok yalnızım ve artık çok canım yanıyor 28 yaşındayım ne bir kız arkadaşım nede çok yakın bir arkadaşım oldu bence böyle yaşamaktansa ölmek daha mantıklı geliyor

acı veren yalnızlık değilll burada anlattığınıza göre

yalnızlığınıza paralel olarak kendinizi değersiz gördüğünüz için acı cekiyorsunuz sanırım
yalnız olup acı cekenler oldugu gibi acı cekmeyenlerde mevcut

mevzu hangi açıdan baktıgımız

Yalnız insanlar evcil köpek değildir hocam.

Zihinsel olarak yalnız hisseden bir insan, kalabalıklar içinde de yalnız olabilir.

Bu durum sosyolojik ve psikolojik açıdan, sürece bağlı olarak rehabilite edilebilir.

Ancak bu, sizin ifade ettiğiniz şekilde değil.

Yalnızlık demek bir insan için tam bir şehirdir bunu unutmayınız. Amerikada bile yalnız insanları belirli saatler aralıgında gezdirmeye dolaştırmaya calışıyorlar

Evet yalnızlık acıdır. İçini dökemezsin kimseye. Bir konuda muhabbet edip dertlerinden uzaklaşamazsın bir müddet. Biriyle gezmek, beraber gülmek, anlatmak yok. Acıdır, çok acıdır yalnızlık, çünkü insan doğasına aykırıdır besbelli.
Ama yanıltıcıdır, çok sosyal olan, çok insanla tanışmış, dostluk etmiş nice insan bu sefer yalnızlığı "seçer". Çünkü insanoğlu hakikaten yılan gibidir. Darbe yersin, darbe yersin, darbe yersin... Artık inanmazsın insanlara, güvenmezsin, sevmezsin. Haliyle de ne içini dökmek ne sohbet etmek ne de beraber gezmek istersin.

@tumay22, Evet aslında biri olsa güzel olur ama daha da doğrusu zamanla öğreneceğin şu olurdu; insan aslında yalnızdır ve yalnız olmalıdır, kendine yetmelidir. Bunu tecrübe etmediğin için yalnızlık sende isyana neden oluyor. Ama şundan emin ol bence, yakın ilişkilerin çok olsaydı bu sefer yalnızlık senin tercihin olurdu.

Ben de öyleyim ailem dışında kimim kimsem yok.Benim de hiç sevgilim olmadı ve ben 36 yaşındayım.Ama ben hiç intiharı düşünmedim elhamdülillah çünkü,biliyorum rab hayatımı düzene sokmama yardım ettiğinde hepsi çorap söküğü gibi gelecek.Geç olsun güç olmasın halimize bin şükür bizim de kaderimiz buymuş.

Takdiri ilahi ben durumumu değişmek için çok mücadele verdim ama olmayınca olmuyor takdiri ilahi yine de mücadeleyi bırakmıyorum elden.

Ruhsal hastaliga sahip olup da sevgilisi, eşi olanlar taktik mi verse? Bana nadiren yaklasan erkekler oluyor ama ben begenmedim simdiye dek.

Aslında bu durumlarda maneviyata sığınmak insana güç verir. Mesela diyelim ki camiye gitmeye, bir cemaate dahil olmaya başladınız. "Din kardeşliği" gibi duygularla en azından derdinizi dinleyen, sizinle sohbet eden insanlar kazanmış olursunuz. Ben inanan biri değilim, inanıyor olsaydım inandığım dinin mabedine gider, oradakilerle arkadaşlık yapardım.

Aşk ise bambaşka bir konu, inanmayacaksınız ama engelinizle değil özgüveninizle alakalı bir durum. Tabi bunda maddi durumlar, geçmişte yaşananlar da çok etkilidir. Elinizde değildir ama kabahat da engeliniz değildir, özgüveninizdir. Ya da imkanlarınız diyelim.