Tepkilerimizin saflığı üzerine bir keşif

Merhaba bugün de bir şey düşündüm

O da tepkilerimiz daha doğrusu tepkilerim hususu, demin aklıma takıldı tepkilerim ne kadar içtendi acaba. Bir gün bir beldede biriyle sohbet ederken bana şunu demişti, ya ben tepkilerimi ve dahi duygularımı ifade edemiyorum. Mesela cenazede herkes ağlarken ben de ağlamak zorundaymışım gibi hissedip ağlıyorum fakat bu içimden gelmiyor dedi. Bana göre müthiş bir gözlem. Ben de aslında bundan muzdaribim, çocukluğumda duygularımı nasıl ifade edeceğimi öğrenmediğim için, yetişkinlikte de insanlara kızılacak bir durum yokken kızdığım, daha doğrusu kızar gibi davrandığım, üzülecek bir şey yokken üzülüyor gibi yaptığım durumlar oldu. Ee burada niyetimizin saflığı ortaya çıkar, her şeyi de hastalığa genlere yükleyemeyiz de mi ama!

Sonra bugün fark ettim ki, dünyanın bize biçtiği bir rol olduğunu düşünüyoruz bazılarımız, mesela ben ve o role çokca kaptırıyoruz kendimizi. Misal dünyada herkes acımasız, ben de acımasız olmalıyım diyerek tepkilerimizin biçimlendirmeye çalışabiliriz hakeza birçoğumuzun yaptığı da budur. Fakat gerçeği gören biri başkalarıyla aynı düzlemde buluşamaz. O, içinden geliyorsa ağlar birileri ondan beklediği için değil, samimi bir gülümsemeyle bakar hayata...

Farkındalık benim, yorumlar sizlerin