Bipolar manide Allah'ın varlığını dibine kadar hisseden var mı?

bipolar manide Allahın varlığını dibine kadar hisseden var mı?

ben daha önce askerde yaşadım bu durumu her yerde Allahı hissediyordum kalben tecellilerini görüyordum sizdede oldu mu bipolarlar?

Manik atakta bende aşırı dindarlaşıyordum. Ama manik atak geçince normale dönüyorum.

Manide dibine kadar olmayan bişey var mı?

Namaz kılarsan rahatlarsın.

köydeki yoldaki tüm inek dışkılarının üzerinden geçerken destur çekiyorum hatta idrarlarının

Dini açıdan kendimi daha değerli hissediyordum. "1000 kere Allah diye bağırmassam öleceğim" gibi saçma sapan bir düşünceye inandım. Durmamalıydım, 1000 den eksik fazla olmamalıydı, yoksa ölürdüm. Ambulans çağırdık. Eşim kalbinin sesini dışarıdan ben duyuyordum diyor. Bir kere de oturduğun yerde bayıldın gittin diyor.

Ben bu tarz bir atakta 1000lik tesbih alıp zikir çekiyordum. Ama atak geçince tüm bunların kendimi avutmaktan başka birşey olmadığını anladım. Tabi herkesin inancı kendisine

Hissetmekte neymiş ta kendisi oluyorum .

Ben genelde hissetmiyorum, en son büyük mani dönemde ehliyetimi kaptırdım sonra polislere saldırdım sinirden. Yani herkes mutlu oluyor ama nedense ben psikopata dönüşüyorum. O dönem başlayınca annem babam tüm kartlarını iptal ediyor arabayı benim bilmeyeceğim yere kaldırıyor. Keşke bende sizler gibi hissedebilsem..

Ben hiç mani olamadım, hep dip depresyondayım
Allahım varlığını ben hiç hissetmiyorum ama korkularıma iyi geliyor diye hep dua etmeye çabalıyorum

Manide Allahın varlığını dibine kadar hissedebilirsin de hissetmeyebilirsin de yani öyle bir şart yok ! Dibine kadar hissedebiliyorsan o aralar yani maniye girdiğin dönemde Allah ya da inançla ilgili konulara çok kafa yorup düşünmüş olmalısın manide düşüncelere psikoz
karışıyor abartılı hale geliyor düşünceler mesela aşk konusu da öyle ya da o an neye kafa yorduysan en çok derin devlet ya da tarih gibi!

ben özellikle algılarım algıladığım şeyler arttığı zaman Dinimizin dışında yaptıklarım ile korkuyorum. en son boş işleri bırakmak, gösterişi bırakmak, dünyadan vazgeçmek ile korktum, bunları yaptım ama kendimi Allah a adanmış gibi yaptığımı düşündüğüm halde ve namazlardan sonra dua ettiğim halde hastalığım iyiyi gitmedi hatta arttı, sonra benim kafa karıştı, şu an ne ileri ne geri gidebiliyorum dinimizi yaşama konusunda, üzgünüm kırgınım, çaresizim, en iyisi hastalığımı kabullenmeliyim. Ama Allah ı yok göremiyorum evrimcilerin yaptığı gibi , çok mantıksız geliyor , düşünsenize insan fizyolojisinin kimyasının anatomisinin kendiliğinden olduğunu düşünmek bir saatin bile yapımıcısı varken. bir bilinçi olmadığını bir yaratıcı olmadığını inkar etmek çok saçma geliyor, yani yukarıya bağlıyım zaten imanım inancım gereği, ama demekki imtihanım çekeceğim var diyorum, şifa bulmak konusunda diretmemem gerektiğini anladım , zaten öyle değil mi , bir felçli arkadaşımın felci dua ile düzelmeyeceği gibi bir engelli arkadaşımın kolu yerine gelmeyeceği gibi benim de akıl hastalığım düzelmez diye inandım artık. yaşayacağım varmış diyorum, akıl hastalığı olduğundan biraz ümitvardım ama alınyazısı kader işte. napalım yaratan şifanın vermeyince vermiyor.